Ik ben de tel al kwijt. Raar, want ik ben net langer dan een jaar schoon. Hoe dan ook, vandaag weer een scan.

Volgende week woensdag is de uitslag, stiekem toch wel even spannend.
De vorige keer vond ik het niet zo eng, ik voelde mij goed en had er vertrouwen in. Deze keer… iets minder.
Ik was er al voor gewaarschuwd, het blijft maar onzeker zegt iedereen. En helaas… elke pijntje doet je twijfelen.

Rationeel weet ik dat het wel meevalt, griepje hoort erbij, maar wat mij wat zorgen baarde is dat ik af en toe (onregelmatig) een soort krampje gemixt met honger gevoel had een paar dagen. En, als je dan net voor je scan zit en er over na gaat denken, dan lijkt dat opeens heel erg op een gevoel dat ik mij, maar slecht kan herinneren, nog van voor de ellende in 2021.
En juist omdàt het zo lastig te herinneren is, vind ik het lastig om het niet te laten lijken op toen.
Raar? Tja…. dat is dus waar ik voor gewaarschuwd ben. Heeft met een nieuwe onzekerheid te maken van je lichaam.

Dan maar even leven op de ratio en er niet te veel mee bezig zijn, het heeft toch geen zin. En ik heb mijzelf voorgenomen om te genieten van gezond zijn tot het tegendeel bewezen is. Dat scheelt per ronde in ieder geval 3 a 4 maanden ellende belevenis en dus genieten van alles wat niet slecht is. Dit ter voorkoming van 5 kaar onnodige ellende, en dus eigenlijk terug naar de tijd dat ik naief leefde en dacht dat het mij nooit zou overkomen.

Mensen vragen mij er wel eens naar en steenvast is mijn advies: blijf naïef, ga er niet over nadenken, geniet gewoon tot het zover is, dan heb je in ieder geval geen goede en gezonde tijd verprutst!

En zo gaan we rationeel verder, zeker nu, omdat ik mij nu lekker voel.
Nog maar een jaar of vier te gaan. (ik weet niet precies vanaf wanneer ze tellen, na operatie, na schoonmelding of na eerste scan. Als ik het niet vergeet woensdag ga ik het vragen).

Toch weer met opgeheven hoofd vandaag naar de scan. Een routine waarbij ze mij niets meer hoeven te vertellen. Vooraf tijdig een prikafspraak gepland, wat denk je? Helemaal niemand! Geen wachtrij, niets.
Dat ging dus super vlot. Tenminste… De start.

Wetend dat ik vroeger bij het binnenkomen van het ziekenhuis al flauw kon vallen, is prikken nooit mijn ding geweest, ik heb meer onderkanten van bureaus gezien dan bovenkanten. Maar sinds ik met zeer grote regelmaat geprikt werd is het goed gekomen.
Helaas de vorige keer duurde het toch weer even te lang, dus ik hoopte vandaag op wat snelheid.
En omdat ik zo slim was om een kauwgompje te nemen dacht ik dat het wel mee ging vallen.

Alleraardige dame waaraan ik aangeef dat ik graag links geprikt wil worden omdat ik weet dat ik over 30 minuten rechts een infuus krijg. Terwijl ze mijn aders zoekt glijdt haar oog naar mijn rechter arm.
Het is mooi weer, dus ze kan mijn armen goed zien. Ik ben zo wit als (onbeplaste) sneeuw, waardoor ze zonder problemen kan waarnemen dat mijn rechter ader beter ligt dat mijn linker vandaag.
Maar omdat ik het zo slim had aangegeven probeert ze het toch even.

Je raadt het al… het lukt niet. Ze legt uit waarom, maar dat registreer ik niet, want ik weet dat ‘too much info’ mij de onderkant van de tafel vast nog wel kan laten zien.
Na poging twee zegt ze dat ze toch haar zinnen heeft gezet op mijn rechter arm waardoor ze de hele boel verrijdt om aan de andere kant van mij uit te komen. Ik dacht nog dat het handiger was om mijn stoel te draaien, maar dat schijnt niet zo te werken.
Maar goed, de boel staat aan de andere kant en ze prikt in één keer raak. Bloed er uit, naald er uit, plakker er op en gaan.

En nee, ook al zat je er op te wachten, niets aan de hand, niet slap niet flauwgevallen, niets. Goed he?

Het is zeker zo’n 20 passen naar radiologie, waar ik maar aangeef waarom ik 45 minuten te vroeg ben. Ze vindt het niet erg en ik mag naar mijn favoriete wachtkamer, nummer 5.

De rest van de wachtkamer en de scanner etc. is niet op de gevoelige plaat gelegd. Beetje saai telkens hetzelfde, niet alleen voor mij, maar ook voor jullie. Wil je het toch zien, moet je even terug in de blogs. De machine staat ergens een keer op de foto.

De scanners zijn weer super aardig en mega efficiënt. Binnen 10 minuten sta je zo weer buiten. Broek op de knieën, geboortedatum zeggen, arm geven, scan in. Even wachten, adem inhouden, even het infuus controleren, contrastvloeistof laten gaan en weer adem in. Dan armen omlaag, infuus er uit en een liefdevolle pleister er op.
Broek aan, naar het omkleedhok en hop naar huis.

Volgende week weer een uitslag. Tot dan!